Beautiful Freaks

alternative music pirate radio / reviews

pinkpop

Na Pinkpop is ook Rock Werchter aan de beurt om het kritische oordeel van Beautiful Freaks-recensisten Abel en Caspar te ondergaan. Ons tweede Werchter op rij, met een line-up die wat ons betreft die van vorig jaar overstijgt. Met onder andere Muse, Arcade Fire en Pearl Jam schatten wij Werchters line-up ook hoger in dan die van het roze festival in Limburg. Oh ja, de weersvoorspellingen beloven ook veel goeds.

En Beautiful Freaks zal van dit alles semi-live verslag doen. Geen twitterfeed zoals op Pinkpop, maar wel elke dag een blogpost met foto’s. Hou Beautiful Freaks dus in de gaten, de komende dagen.

Nogmaals excuses voor het laat posten van dit verslag, maar beter laat dan nooit.

Pinkpops zaterdag begon met erg goed weer, verrassend voor diegenen die het weerbericht hadden gevolgd, maar we mochten niet klagen. Rond half 11 mijn bed uit gerold, pijntjes door mijn lichaam maar desalniettemin had ik zin in Editors en natuurlijk headliner Green Day. Het ontbijt op de camping viel me erg mee, elke dag at ik hetzelfde recept (conservatief als ik ben). Drie tosti’s vulden elke ochtend mijn maag, daar kwam dan nog vaak friet en ander fastfood bij. Rond een uur of twee waren we aangekomen op het terrein. Nadat we hadden genoten van het weer en wat hadden gedronken (het zou tenslotte een enorm lange dag worden in de voorste regione van PinkPop) begonnen we met de Nederlandse toch wel revelatie C-mon & Kypski die echt een vette show neerzette. Kyteman was te gast en niet alleen Kyteman maar iedereen ging los als een gek. Kortom, echt een leuk feestje om een beetje in the mood te komen.

Bij Mando Diao stonden we vooraan, tegen het voorste hek. Ze rockten wel maar ze waren niet echt goed, enorm hard geluid en spetterende gitaren maakten samen toch niet wat je van Mando Diao zou verwachten. Maar dit was voor mij ook niet zo’n heel belangrijk optreden, ik keek vooral uit naar Editors. Inmiddels was de lucht al vrij gevaarlijk bewolkt en Editors waren helaas niet zo goed als ik zou hopen, hun nieuwste CD valt me dan ook wat tegen. Er waren wel ‘klassiekers’ als Munich, The Racing Rats en Smokers Outside the Hospital Doors, maar de rest leek allemaal een beetje op elkaar, er zaten geen leuke live-experiences in. Ik had meer verwacht omdat hun eerste twee CD’s echt pareltjes zijn.

Pinkpop - Green DayHierna begon het een beetje te motregenen en na een uur wachten stond er opeens een konijn op het podium. Ik was niet geïnformeerd maar ben er inmiddels achter gekomen dat dit konijn met twee biertjes in zijn hand een vaste Green Day act is (van hun nieuwste tour). Green Day knalde er in, het voorste vak ging los en ik raakte iedereen kwijt. Sinds dat moment ben ik afwisselend met mijn vrienden geweest, totdat B.J. Armstrong weer zei: I want you to go f*cking crazy! en de hele menigte gehusseld werd. Geen probleem want een van mijn vrienden is vrij groot en dus zag ik zijn hoofd steeds bungelen. Do you know your (fucking) enemy was de eerste ‘knaller’ waarop alles los ging. Ik kwam fors dichterbij de hekken bij dit nummer. Gek genoeg stonden er nog steeds evenveel mensen voor je, alleen leken de mensen even afgevallen. Een emotioneel moment was toch wel Boulevard of Broken Dreams, een nummer dat zo ongeveer half Pinkpop mee kon zingen, dus deed hij het zelf maar amper. Hierna kwam er een stukje waarin ze verschillende nummers speelden (delen ervan) zoals Stand By Me en Highway to Hell. Dit was erg leuk en bevorderde de sfeer. Hardere nummers zoals American Idiot en Holiday brachten de menigte in een bewegende massa waarin ik zelfs bij de voorste hekken wist te komen, recht voor de band. Al de hele show lang waren er mensen op ’t podium gekomen en er was nog plaats voor één persoon. De persoon naast mij werd gekozen, een gast die zijn haar groen had geverfd (voor dit optreden?) en ook nog een groene bril droeg. Deze bril had hij al naar de zanger gegooid en nu mocht hij er zelf dus ook op. Ik gunde hem het wel maar had er zelf ook graag gestaan. Deze gast maakte er zeker een feestje van, hij ging los en het publiek ook op hem, wat een ervaring! Er werden ook nog shirts afgeschoten in een hogedrukspistool, er was vuurwerk en er waren vlammen. Na dit alles kwam het emotionele toegift Wake Me Up When September Ends en Give Me Novocaine. Voor mij persoonlijk jammer dat er geen knallend toegift was maar al met al was deze show echt geweldig! Green Day lijkt wel geboren op het podium. Na Green Day waren we allemaal kapot en zijn dus meteen naar de tent gegaan en daar ingezonken onder een ietwat regenende hemel.

Zondag was misschien wel de living hell: vreselijk brak ben ik wakker geworden onder een donkere hemel en toen ik naar buiten stapte had ik door dat vandaag de kou zou doorbreken. Vaarwel, prachtig weer. Zondag was ook de dag van het afbreken van de tent en het inpakken van de spullen. Allemaal oninteressante bijvoegsels, het eerste geplande optreden was: DeWolff, maar die haalden we totaal niet, we hadden veel te weinig tijd. Zelfs Danko Jones haalden we niet. Een uur voor Yeasayer en Slash waren we op het PinkPop terrein, ‘genoten’ van het weer en toen zijn we gesplitsd: ik wilde per se naar Yeasayer en de rest naar Slash. Mijn keuze pakte verrassend goed uit, Yeasayer speelde echt de sterren van de hemel en ik kan het weten, Caspar en ik hebben ze tenslotte ook in Paradiso gezien. Na Yeasayermaakte de regen niet uit want Florence + The Machine stond alweer klaar om de tent nog een keer op te blazen, helaas lukte het haar niet, by far. Ze viel echt tegen, ik ben zelfs bijna weggelopen. Daarna The Pixies, een band die geprezen werd door mijn ex-leraar latijn, een verstandig manm dus ik ging toch maar even kijken. Wel zittend want ik had echt geen kracht meer om zo lang te staan. The Pixies verbaasden zeker niet, maar vielen ook niet echt tegen. Gogol Bordello echter was een ware dance-act en de tent werd nog voor een keer opgeblazen, Gypsy-Punk was leuk om mee te maken maar onze benen waren helaas niet capabel meer.

Het laatste optreden zat er aan te komen, The Prodigy mocht de eenenveertigste editie afsluiten. In de voorste regione was er op zondag niet meer bij, dus maar een beetje in het midden plaats genomen. Maar bij The Prodigy kan je de pit niet ontkomen, en zo werd ik ook geramd door een of andere kleerkast. Het ging wel los maar het viel voor mij weg bij de vorige headliner Green Day. Ik vind de sfeer bij dit soort concerten gewoon iets minder, iets onvriendelijker. Desondanks sloten ze goed af, de frontman wilde nog wel een mosh-pit zien bij The Warriors dance ‘I want to see all of my Pinkpop warriors, all of my Prodigy warriors, all of my warriors!’ Na The Prodigy was er nog vuurwerk ter afsluiting en kwam Jan Smeets nog even het podium op om te zeggen dat we vooral bij de tweeenveertigste editie moesten zijn en dat we moesten stemmen (op de PvdA?). Wij zijn hierna afgereisd naar onze auto en daarna ben ik meteen in slaap gevallen. Het volgende moment was ik in mijn eigen vertrouwde straat. Pinkpop was erg leuk en ik denk er zeker over om volgend jaar weer te gaan maar we focussen ons nu op Rock Werchter als het festivals betreft.

Onze ‘verslaggever ter plekke’, Abel natuurlijk, houdt mij en jullie op de hoogte van Pinkpop 2010. Rechts kan iedereen zijn getwitter volgen, inclusief foto’s, maar korte verslagjes per dag bieden we jullie ook aan.

Vrijdag was dan eindelijk de dag dat het zou gebeuren: PinkPop 2010. Het zou mijn eerste PinkPop worden en mijn tweede festival (het eerste was Rock Werchter 2009). Het beloofde zeker een feestje te worden met Paolo Nutini en Kasabian op de vrijdag. Toen we bijna fileloos tot in de Landgraaf waren aangekomen stond daar toch nog wat file. Enfin, camping D is onze camping geworden. De tent opzetten was een dramatische bedoening maar haalde de stemming niet naar beneden. Na het opzetten van de tent hebben we de lokale Lidl bezocht voor zo’n vijftig blikjes en onze tent dus goed bevoorraad. Kasabians optreden begon om vijf maar wij waren er om kwart over vijf. Het viel enigszins tegen, op cd is de muziek zeker beter. The Black Box Revelation, een jong belgisch duo, leek in het begin een parodie op hun naam maar naarmate het concert vorderde ontpopte de gitarist zich tot een ware Jimi Hendrix en was de sfeer euforisch. Een klein beetje gebeuk in de pit kwam er ook van. Motorhead is een voorbeeld voor de rock and roll, maar op PinkPop leek het meer een voorbeeld van een band die al lang had moeten stoppen, helaas. Inmiddels had ik een roze petje bemachtigd en vertrokken we naar de tweede stage, waar Paolo Nutini optrad. Hem kende ik niet echt goed maar live ontpopte hij zich tot de nummer één act van de dag. Een cover van Time to Pretend van MGMT maakte het compleet, geweldig! Rammstein was de zieke afsluiter, de ietwat neo-nazi band (volgens sommigen) maakte er een onvoorstelbare show van. Vuur(werk), op een boot stagediven, het was er allemaal bij. Het podium was een ‘living hell’. Er waren zieke pitten waarin bijna doden vielen, een verpletterende metal show, goed of niet. Daarna maar naar de tent en nog even nagenoten met een pils, daarna hemelzacht in slaap gevallen. Morgen wordt weer een geweldige dag (Editors!).

Vrijdag was dan eindelijk de dag dat het zou gebeuren, PinkPop 2010 zou mijn eerste PinkPop worden en mijn tweede festival(eerste was Rock Werchter 2009) Het beloofde zeker een feestje te worden met Paolo Nutini en Kasabian op de vrijdag. Toen we bijna fileloos in Landgraaf waren aangekomen stond daar toch nog wat file, enfin. Camping D is onze camping geworden. De tent was een dramatische bedoening maar het haalde de stemming niet naar beneden, na de tent hebben we de lokale Lidl bezocht voor zo’n vijftig blikjes en onze tent dus goed bevoorraad. Kasabians optreden begon om vijf maar wij waren er om kwart over, het viel enigszins tegen, op cd was het zeker beter. The Black Box Revelation, een jong belgisch duo, leek in het begin een parodie op hun naam maar naarmate het concert vorderde ontpopte de gitarist zich tot een ware Jimi Hendrix en was de sfeer euforisch, een klein beetje gebeuk in de pit kwam er ook van. Motorhead is een voorbeeld voor de rock and roll, maar op PinkPop leek het meer een voorbeeld van een band die al lang had moeten stoppen, helaas. Inmiddels had ik een roze petje bemachtigd en vertrokken we naar de tweede stage: Paolo Nutini, hem kende ik niet echt goed maar live ontpopte hij zich tot de nummer een act van de dag, een cover van Time to pretend van MGMT maakte het compleet, geweldig! Rammstein was de zieke afsluitet, de ietwat neo-nazi band( volgens sommigen) maakte er een onvoorstelbare show van, vuur(werk), op een boot stagediven was er allemaal bij. Het podium was een ‘living hell’. Er waren zieke pitten waarin bijna doden vielen, een verpletterende metal show, goed of niet. Daarna maar naar de tent en nog even nagenoten met een pils, daarna hemelzacht in slaap gevallen, Morgen wordt weer een geweldige dag(Editors!)

PinkpopToen Caspar en ik afreisden naar de Pinkpoppersconferentie 2010 hadden we totaal niet het idee dat we, of een van ons, naar Pinkpop zelf zouden gaan. Wellicht als pers, accrediteren kan immers altijd, maar onze accreditatie faalde enigszins. Een week geleden kreeg ik echter een combiticket voor PinkPop voor mijn verjaardag, wat een geluk! De line-up van Pinkpop is weliswaar niet zo denderend als die van Rock Werchter (een festival dat Caspar en ik wèl samen gaan bezoeken van 1 t/m 4 juli), maar een festival is altijd een prachtige ervaring en je moet toch in ieder geval een keer in je leven naar PinkPop zijn geweest als Nederlander.

continue reading…

DeWolff @ ParadisoGeïnspireerd door de platenkast van hun vader maken de jonge jongens van DeWolff muziek die zij zelf typeren als psychedelic hard groovin’ funky rock’n’rollin’ hot bluesdrivin’ hellhounding supersweet sixties explosion. Treffend. Ik zag ze al een jaar eerder in Paradiso met een uitbundige show en vanwege hun optreden op de PinkPop Persconferentie ’10 hebben Abel en ik toch besloten ook dit concert aan te doen. Dat was wederom erg goed en live stijgt de muziek van DeWolff mijlenver boven de liedjes op hun album Strange Fruits and Undiscovered Plants en, wat mij betreft nog beter, hun titelloze debuut-EP uit. Daarbij heeft de frontman van de band, Pablo van de Poel, al de attitude en uitstraling van een echte rockster, alleen dan zonder het foute van sommige bands waarop ze geïnspireerd zijn.

continue reading…

Twitter #pp10 - 1

De eerste mijlpaal in de historie van ”Beautiful Freaks” is natuurlijk de PinkPopconferentie 2010. Eenmaal aangekomen merken we dat we veruit de jongsten zijn in deze menigte van pers. Toen we de zaal betraden werd de sound gecheckt, kort daarna kwam Giel Beelen in een ”flitsend” roze overhemd het podium op.
We begonnen met ”het 40-jarige PinkPop moment” natuurlijk: Bruce Springsteens optreden. Na het, toch wel mooie, fragment van de inmiddels vrij oude macho Bruce Springsteen kwam ”Mr.PinkPop” Jan Smeets het podium op.
Hij maakte de line-up van vrijdag bekend, onze twitter zei:

continue reading…

Zoals beloofd, morgen komt er een live-verslag via twitter van onze aanwezigheid op de PinkPop Persconferentie in Paradiso. Natuurlijk de line-up die bekend wordt gemaakt, maar ook interessante(?) persvragen en andere belangrijke informatie. De twitterfeed in de rest van het bericht is nu nog leeg maar vanaf morgen rond half 12 zullen de eerste blogjes binnenkomen. Stay tuned…

continue reading…

BF Twitteraankondiging

Aldus ons twitter. Verder deze uitzending Abels betere Britpop van alle tijden, een belletje van trouwe luisteraar Daniel over PinkPop en natuurlijk hartstikke veel leuke muziek! Ik weet dat het uit mijn mond niet geloofwaardig klinkt, maar volgende week ga ik dan eindelijk de archieven online komen. Kijk eerst uit naar ons live-verslag van de PPPersconferentie woensdagmiddag!

continue reading…

We bestaan pas een maandje en nu al beginnen we ons in de professionelere popperssferen te begeven. Ja ja, het gaat goed met Beautiful Freaks. Een mijlpaal is wel dat we volgende week woensdag op de perslijst van de jaarlijkse PinkPop Persconferentie in Paradiso staan als afgezanten van Radio Patapoe. ‘Is dat een lokale zender?’ vroeg de meneer die ik aan de telefoon had nog. ‘Ja hoor, we zitten in Amsterdam’.

Woensdag komt het verslag, hopelijk semi-live via een twitterfeed (er is immers wi-fi in Paradiso dus why not?).