Beautiful Freaks

alternative music pirate radio / reviews

new weird america

Was de Haldernse Spiegelzelt donderdag nog te klein voor de 5000 man die op het kleinschalige festival vlakbij de Duits-Nederlandse grens zijn afgekomen en waarvan er meer Nederlands te lijken spreken dan Duits, gisteren kreeg het terrein een flinke uitbreiding: ook het gebied rondom de main stage werd geopend, waar die dag ook een aantal bands speelden. In de perstent laaide al de discussie op of de festivaldonderdag wel nuttig was, of dat de main stage die dag ook al open zou moeten zijn, maar hoger geplaatste mensen binnen het festival beslechtten de discussie met een argumentum ad antiquitatem – zo gaat het al een aantal jaar goed, waarom zouden we het veranderen?

Enfin, vrijdag was de tent helemaal niet zo vol toen de Britse folkzangeres Laura Marling met haar band een paar zeer mooie liedjes liet horen. Haar tweede album I Speak Because I Can is helaas langs ons heen gegaan, maar afgaande op dit live-optreden zou ik haar plaatsen tussen Freak-folk / New Weird America-zangeressen als Joanna Newsom en Alela Diane, maar dan een stuk lieflijker. De muzikale begeleiding was bij vlagen bombastisch maar het was toch echt om de  betoverende stem te doen. De liedjes waarbij ze zichzelf alleen op gitaar begeleidde waren dan ook het mooist, maar het hele optreden was van begin tot einde boeiend.

Ons boeien, iets wat de laatste twee nummers van nieuwe soulsensatie Rox duidelijk niet konden. Hier hebben we verder niks over te zeggen, flauwe discosoul-meestampers die weinig meer te maken maken hebben met de groten van vroeger.

Het tafelvoetballen in de perstent – uw favoriete team Beautiful Freaks speelde uit en verloor – was te spannend om te kijken of Delphic nou die middelmatige indiegitaarrock-nerds waren of een hardcorehouseband met ronduit slechte elektro-stampers. In het voorbijgaan bleek het laatste het geval te zijn, Typisch gevalletje ‘niet ons ding’. Ook Post War Years, de groep in de circustent waar we naar of weg waren, bleek eerder saai dan spannend.

De eerste goede mainstage-act van de dag, Mumford & Sons, maakte de belofte gelukkig wel waar. Een van de acts waarvoor we zijn afgedaald naar Haldern, in het genre epic folk, folkmuziek met een groots gebaar. Dat is ook precies wat Marcus Mumford en zijn band in korte tijd zo populair heeft gemaakt: de grens met de rock wordt opgezocht en de band weet het zelfs voor elkaar te krijgen om folk dansbaar te maken. Gokje: volgend jaar op de mainstage van Werchter?
Toch kon de band uw verslaggevers ter plaatse maar ten dele overtuigen: weliswaar zijn vrijwel alle liedjes pakkend en de singles – The Cave als fantastische opener en Little Lion Man mid-set – daadwerkelijke hoogtepunten, maar uiteindelijk gebruiken ze toch steeds hetzelfde trucje. Dat wordt vooral duidelijk als er  ook een paar nieuwe nummers worden gespeeld – die hadden zo op Sigh No More kunnen staan.

Maar toch, met zo’n goede show zou je haast vergeten dat de echte headliner van de Haldern-vrijdag niet Mumford & Sons, maar het Nieuw-Mexicaanse balkancollectief Beirut is, onder leiding van Zach Condon. Mijn verwachtingen lagen nog altijd in de lijn van het dieptreurige en melancholische muziek van hun debuut Gulag Orkestar, dat me nog het meeste deed denken aan Gulaschsuppe in de Oost-Europese winter, met een scheutje wodka natuurlijk. Maar wat Condon en consorten op het podium neerzetten was meer geschikt voor een dronkelappenpolonaise. Het publiek hielp daar ook bij mee. Het was heus niet slecht, maar totaal niet wat we van de band verwacht of gehoopt hadden.

Vandaag, zaterdag dus, belooft verreweg de beste dag te worden van Haldern Pop 2010, met The Tallest Man on Earth, Yeasayer en The National als festivalafsluiter. Daarvan morgen een verslag. En entschuldigung voor het ontbreken van beeldmateriaal: de fotocamera ligt helaas nog in het hoofdkantoor in Amsterdam.

Dat Abel voor zijn verjaardag kaartjes voor Pinkpop zou krijgen hadden we niet voorspeld, en zo kwam het dat ik iemand anders moest zoeken om mee te gaan naar Joanna Newsom. Dat zou mijn moeder worden. Het concert speelde zich voor de verandering eens niet af in Paradiso, maar in de nieuwste zaal van de Melkweg, de Rabozaal. In het voorprogramma stond Roy Harper. Wie dat is? Ik heb het zelf moeten opzoeken, maar hij is dus een living folklegend. Nou, dan moet je nog maar zien of het wel goed is. En dat was het! Maar een voorprogramma is een voorprogramma en toen het concert begon pas echt toen Joanna Newsom rond half 10 de zaal  betrad. Met een muisstil publiek, enkele topmuzikaten, prachtige liedjes en natuurlijk Joanna Newsoms stem en haar even navolgbare harpspel zette zij een ongelofelijk mooi concert neer.

continue reading…

MGMT - CongratulationsNaast Yeasayer kennen we ook MGMT als een van de hipste bandjes uit het epicentrum van de hedendaagse indiemuziek, de New Yorkse wijk Brooklyn. In 2008 werden we al aangenaam verrast met de hitgevoelige popmuziek van deze neo-hippies, die vooral leunden op elektronische beats. Fijne deuntjes, maar misschien net iets te drammerig en al snel waren we ze beu. Het tweede album van MGMT, Congratulations, ligt wat moeilijker dan hun debuut. De moeilijke tweede waar altijd over wordt gesproken. In plaats van mooie maar simpele popliedjes zijn die op Congratulations moeilijk te doorgronden werken (werken ja, te danken aan het feit dat Siberian Breaks 12 minuten duurt!), nog eclectischer alle kanten uit schietend dan voorheen maar met een veel minder grote focus op de elektronica. De grote vraag: blijft MGMT voor altijd in de schaduw staan van hun lichtelijk geniale debuut?

continue reading…

Yeasayer - Odd BloodEen van de hipste bandjes van het moment is het New Yorkse Yeasayer, een van de zogenaamde Brooklyn-bands die net als Animal Collective muziek maken die New Weird America wordt genoemd en daarin Afrikaanse ritmes met psychadelische rockgeluiden en een flinke dosis elektronica met elkaar weten te mengen. Zelf noemen ze het Middle Eastern-psych-snap-gospel. En met net een nieuwe CD (Odd Blood) uit, een concert in Paradiso waar Abel en ik zeker heen gaan en bovendien een plekje in de uitzending van morgen (luisteren!) is het belangrijk dat deze band op onze blog niet vergeten wordt.

continue reading…