Beautiful Freaks

alternative music pirate radio / reviews

beach house

Uw favoriete festivalverslaggevers Abel en Caspar zijn dit weekend aanwezig op het Duitse indiefestival Haldern Pop. Het festival kan beschouwd worden als het Duitse en veel kleinere broertje van Lowlands, met een capaciteit van circa 5000 bezoekers. Maar de line-up zou dat niet doen vermoeden. Met headlining acts als Mumford & Sons, Beirut en festivalafsluiter The National belooft Haldern Pop heel wat goeds voor liefhebbers van alternatieve muziek.

De eerste dag van het kleine festival nabij de Duits-Nederlandse grens is meer een voorbereiding dan een volwaardige festivaldag; het terrein rondom de main stage blijft die dag gesloten, waardoor alle bands in de veel kleinere Spiegelzelt spelen, met een tientallen meters lange wachtrij tot gevolg. Desalniettemin traden er die dag enkele mooie namen op, met later op de avond Beach House en Cymbals Eat Guitars achter elkaar – een ware ode aan de shoegaze.

Maar eerst David Ford, die het festival mocht openen. Zijn bijtende en rauwe liedjes overtuigden het publiek met gemak. De muziek zelf liep uiteen van tentvullende gitaarmuren en echozang tot minieme pianobegeleiding van Ford zelf. Zijn poging om Duits te praten was weliswaar erbarmelijk, maar dat gaf hij zelf ook ruimhartig toe – ‘Main Doitsj iest sjreklich’. Helaas paste de grote uithalen van Ford niet altijd bij de muzikale begeleiding en verviel hij dan ook regelmatig tot hol pathos.

Door een domme fout van de festivalorganisatie – het tijdschema op de website was niet goed geupdate – wisten wij niet dat het IJslandse Seabear een heel stuk hoger op de affiche was komen te staan, waardoor Cymbals Eat Guitars een uur eerder begon. Die hebben we dus gemist, maar voor de betoverende geluiden van Beach House kwamen we de tent nog wel binnen.

Muziek om je ogen bij te sluiten, noemde ik het al, en dat was in de Spiegelzelt van Haldern niet minder het geval. Veel werk van hun nieuwste album Teen Dream werd gespeeld, waarbij de ijle zang van Victoria LeGrand live een volume krijgt gelijk aan dat van Florence Welsh. Jammer genoeg kwam de band niet zo goed tot hun recht in de circustent van Haldern als in de Amsterdamse tempel waar wij ze eerder zagen.

Het Duitse festival – volgens het principe ‘wie het kleine niet eert, is het grote niet weert’ – heeft nog een derde plek voor optredens, namelijk de Haldern Pop Bar verderop in het dorp. Hier trad donderdagavond de Belgische band Isbells op, de Bon Iver van de lage landen. In plaats van op te treden in de snikhete dorpskroeg, waar ook nog de elektriciteit uitviel en de apparatuur niet wilde meewerken, besloten zij op het pleintje voor de bar te spelen. Akoestisch dus, met een kring van mensen eromheen. Had Isbells in mei nog problemen met Paradiso’s luidruchtige publiek, nu kregen ze het voor elkaar om rond de 150 man doodstil te krijgen – wat natuurlijk veel moeilijker is dan je luisteraars uit hun dak te laten gaan. Tot nu toe het bijzonderste en indrukwekkendste Haldern-optreden, van de kaalste band van Belgie.

Daarna geen zin meer hebbend om nog te kijken naar wat ons nog onbekende bands in de spiegeltent gingen proberen, zijn we de tent ingedoken. Vandaag onder andere Mumford & Sons, en daarnaast kunnen we vandaag eindelijk gebruikmaken van de genotten van de perstent. Hoewel er ook wifi-dekking voor ‘gewone’ bezoekers is op het hele terrein.

1. Eels – Beautiful Freak

2. Roy Harper – One Man Rock and Roll Band
3. Joanna Newsom – Easy

4. Six Organs of Admittance – Actaeon’s Fall (Against The Hounds)
5. Woven Hand – The Threshing Floor
6. Arcade Fire – Month of May

7. Arcade Fire – The Suburbs
8. Abba – I Am the City
9. Beach House – Walk in the Park

10. Yeasayer – I Remember
11. Paolo Nutini – Candy
12. Florence + The Machine – Hurricane Drunk

13. Rammstein – Du Hast
14. Wolfmother – The Joker and the Thief
15. The Prodigy – Warrior´s Dance

16. Green Day – Know Your Enemy
17. The Black Box Revelation -  Where Has All This Mess Begun?
18. Editors – Munich

continue reading…

Dat het duo-concert in Paradiso met Isbells en Beach House interessant zou worden was te verwachten. Isbells is de Bon Iver van België en hadden zich eerder dit jaar in de kleine zaal ook al bewezen dat ze. Live zijn de liedjes nog mooier dan op CD. Maar de hoofdprijs van gisteravond was natuurlijk Beach House. De achtergrondzangeres/toetsenist van Isbells zei het al zo ontwapenend: ‘jullie wachten zeker allemaal tot die andere band komt.’ En hoe lullig het ook klinkt, het was wel waar. Het derde album Teen Dream heeft zich steeds meer ontpopt tot een poppareltje. Nog altijd zo ongrijpbaar en dromerig als toen ik de eerste keer luisterde, maar wel een stuk mooier.

continue reading…