Jack Johnson - To the SeaJack Johnson is een artiest uit Hawaii. Hij is de zoon van een professioneel surfer en was dichtbij een surfcarriére maar liep vitale wonden op en stopte met surfen. Hij speelde al gitaar sinds zijn veertiende maar destijds ging het surfen altijd voor. Na dit ongeluk (op zijn zeventiende) is hij zich gaan richten op muziek (hij studeerde weliswaar film). Hij heeft de muziek eigenlijk gecombineerd met het surfen, zijn muziek laat je aan het surfen denken. Dat is zijn positieve maar ook negatieve kant. Je kan de nummers altijd luisteren en ze luisteren vluchtig weg maar de diepgang mist, en nu hij inmiddels vijf CD’s uit heeft (inclusief deze) mag hij die diepgang wel eens zoeken, als Jack Johnson daartoe in staat is natuurlijk…

Brushfire Fairytales, On and On, In Between Dreams en Sleep Through the Static waren allemaal up-tempo albums die als een sprookje wegluisterden. Ik vind de albums leuk maar ze leken allemaal net iets te veel op elkaar. Een artiest moet verschillende wegen betredenm anders wordt het een beetje uitgekauwde kauwgom, een ‘formule’, en dat is toch zeker niet wat we in de muziek willen hebben!

Toen ik To the Sea voor het eerst luisterde was ik enigszins verbaasd, ik begreep het album niet helemaal. Het was vreemd en ik heb het album toch wel vijf keer moeten draaien voordat ik er een beetje grip op kreeg. Het is maar goed dat ik heb doorgezet, want toen ik het album voor het eerst draaide was ik geschrokken; het was niet Jack Johnson. Dat is ook niet echt wat ik wilde. Ik wilde verandering in het vijfde album maar dit leek meer een achteruitgang, de nummers hadden vroeger als voornaamste charme de ‘chillheid’. Deze was eruit gehaald en het was niet echt vervangen door iets, ik concludeerde dus (te vroeg) dat het een slecht album is. Maar mijn instinct heeft me dit album meerdere keren laten luisteren en toen ontdekte ik de pracht.

Het is niet meer van die muziek als Do You remember of Banana Pancakes, muziek waarin de wereld een paradijs is en het leven een hemelsweg, ver weg van de realiteit om zo maar te zeggen. You and Your Heart en No Good with Faces hebben nog best veel weg van de eerdere albums, vrolijke nietszeggende deuntjes overheersen, maar ook die liedjes hebben niet meer de ‘typische’ Jack Johnson sound. Met At or With Me ging het de andere kant op: het liedje heeft een vrij treurig deuntje en het is een nummer met meer expressie. Het is duidelijk een andere weg, hoewel hij natuurlijk wel bij zijn ‘roots’ blijft. Hij is voor mij dus een beetje van zijn lullige surfboard afgegaan en meer de ‘echte’ muziek gaan maken (wat natuurlijk een erg omstreden en persoonlijke uitspraak is, ik heb niets tegen surfmuziek, integendeel!).

When I Look Up is meer een mixje. Het nummer heeft zeker veel weg van Jack Johnson maar is toch veel meer up-tempo. Met een leuk koortje! Het 1 minuut durende In the Clouds is een of ander experiment van hem, zonder echt veel betekenis of iets speciaals. Mijn persoonlijke favoriet is My Little Girl, dat vind ik nou echt een step-up, het nummer heeft veel meer en bevat zelfs een uitdagende gitaarsolo! Het neigt wat meer naar Eric Clapton-achtige invloeden. Ook de jazz die erin zit bevalt me erg.

Verder bevat het album ook nog een liedje met een zó droge naam dat ik hem wel apart moet vernoemen: Taking Pictures of People Taking Pictures (noot van Caspar: de titel deed mij meteen denken aan The Kinks´ People Take Pictures of Each Other). Dit is nou geen hoogstaand nummer, maar vormt toch wel het totaalbeeld van dit album: iets nieuws, wat soms erg goed uitpakt maar in de meeste gevallen toch vrij average. Wat ik nog wel moet vermelden is het laatste nummers van het album What You Thought You Need. Dit nummer steekt er samen met My Little Girl zeker bovenuit, het heeft veel meer expressie en het gaat ergens over (althans, zo doet de melodie vermoeden, de woorden beweren het tegenovergestelde).

Samengevat: toch niet helemaal hèt, de vorige CD’s werden misschien een beetje saai maar het is volgens mij toch meer zijn ding om Don’t worry, be happy!-Muziek te maken. Toch geen step-up denk ik, hoewel hij er wel een paar nummers in heeft zitten (lees: twee) die als step-up zouden kunnen fungeren.