Kula Shaker - Pilgrims ProgressNaast Crowded House – Abel schreef er eerder over – en Oasis is Kula Shaker een van de grootste kandidaten voor de titel ‘de nieuwe Beatles’. Ze maken popmuziek met fijne melodieën als die van Crowded House, maar met de heavyness van Oasis. En er is ook nog iets dat Kula Shaker wel gemeen heeft met The Beatles, en beide andere bands niet: de Indische invloeden. Vooral John Lennon en George Harrison hadden destijds belangstelling voor zaken als het hindoeïsme en 30 jaar later pakt Kula Shaker die draad weer op. Hun single Govinda, die nummer 7 bereikte in de Britse hitlijsten, schijnt de eerste hit te zijn geweest die in het Sanskriet gezongen is. Ondanks deze unieke prestatie lijdt Kula Shaker aan het probleem dat ze vaak net te veel op andere bands lijken en bovendien niet bepaald vernieuwend zijn. Dat zegt men, maar volgens mij ligt het toch net iets anders.

Het debuut K kwam uit in ’96, opvolger Peasants, Pigs & Astronauts in ’99 en reüniealbum Strangefolk in 2007. Nu, naar drie jaar, is daar eindelijk de opvolger Pilgrims Progress. En degene die beweert er geen vernieuwing zit tussen K en Pilgrims Progress heeft niet goed geluisterd. Op hun debuut was de band nog best wel ontoegankelijk; veel liedjes hadden geen melodie die in je hoofd blijft hangen en voor de algemene luisteraar houdt het dan vaak al op. Maar voor degene die doorluistert blijken behalve de singles Hey Dude, Govinda en Tattva ook een aantal andere nummers op het album goed beluisterbaar.

Kula Shaker – Peter Pan R.I.P. (maandagmiddag op Beautiful Freaks)

En neem dan Pilgrims Progress, het openingsnummer en nieuwe single Peter Pan R.I.P. Had iemand Kula Shaker ooit zo speels met violen horen omgaan? Typische Beatles-violen, dat wel, maar vergeleken met een willekeurig nummer van K is Peter Pan R.I.P. lichtvoetig, rustig en veel meer pop-georiënteerd. Naast The Beatles (Eleanor Rigby) is ook Oasis (Whatever) een referentie en die klassiek-getinte strijkers zorgen ook dat Bach niet ver weg is. Ja, Kula Shaker jat wat los en vast zit, maar maakt toch eigenzinnige composities. En die vernieuwing is er dus wel degelijk.

Op een elegante manier worden op Pilgrims Progress verschillende stijlen en invloeden afgewisseld. Peter Pan R.I.P. begint nog rustig en barok, Ophelia trekt wat meer registers open en we krijgen zelfs een mondharmonica te horen. Modern Blues opent met een Bob Dylan-sneer aangevuld met wat lichte elektronica. All Dressed Up (And Ready to Fall in Love) is het meest psychedelische nummer op Pilgrims Progress en heeft ook het hoogste Harrison-gehalte, zo met die sitargeluiden. Maar het mooiste nummers op het album is ongetwijfeld het laatste, Winter’s Call, dat behoorlijk rustig, haast lieflijk begint maar zich langzaam maar zeker ontvouwt tot een grootse muzikale climax met orgel en al die tegen post-rocknoise aanschuurt maar dan net met een andere draai eraan.


Kula Shaker – Winter’s Call (korte versie)

Want dat is wat Kula Shaker doet – en ze doen het goed – hun eigen draai geven aan tal van invloeden. En misschien vinden sommigen dat dat Kula Shaker een stelletje ‘neppers’ maakt, ik vind het behoorlijk knap dat de band zonder hun invloeden te verbergen toch een eigen geluid kan voortbrengen. Dat is wat The Beatles ook deden, inventief zijn, jezelf vernieuwen en desondanks door anderen beïnvloed worden. En als je het zo bekijkt heeft Kula Shaker er het meeste recht op om De Nieuwe Beatles genoemd te worden.

Bij het album zit ook nog een bonus-CD waarop eens niet allerlei slechte aftreksels staan van de liedjes op de echte plaat. Onder andere High in Heaven, dat Kula Shaker ook ‘speelt’ op het Mogadishu Music Festival – luister het nummer daar – is een popsong van jewelste en zou misschien nog een betere singles geweest zijn dan Peter Pan R.I.P.