Dat Abel voor zijn verjaardag kaartjes voor Pinkpop zou krijgen hadden we niet voorspeld, en zo kwam het dat ik iemand anders moest zoeken om mee te gaan naar Joanna Newsom. Dat zou mijn moeder worden. Het concert speelde zich voor de verandering eens niet af in Paradiso, maar in de nieuwste zaal van de Melkweg, de Rabozaal. In het voorprogramma stond Roy Harper. Wie dat is? Ik heb het zelf moeten opzoeken, maar hij is dus een living folklegend. Nou, dan moet je nog maar zien of het wel goed is. En dat was het! Maar een voorprogramma is een voorprogramma en toen het concert begon pas echt toen Joanna Newsom rond half 10 de zaal  betrad. Met een muisstil publiek, enkele topmuzikaten, prachtige liedjes en natuurlijk Joanna Newsoms stem en haar even navolgbare harpspel zette zij een ongelofelijk mooi concert neer.

Eerst moet gezegd worden dat de Rabozaal een heel mooie zaal is. Een samenwerking tussen de Stadsschouwburg en de Melkweg, en dat valt te merken. Want als je al die stoelen zo ziet (het was een seated concert) waan je je eerder bij een theatervoorstelling dan bij een popconcert. Imposant.

Niemand heeft ooit zin in het voorprogramma, zeker niet als je daar nog nooit van had gehoord. En iemand van de generatie Paul McCartney, is die nog wel zo goed nu? Roy Harper in ieder geval wel. Met alleen zijn stem en zijn gitaar en natuurlijk 40 jaar van songwriting achter zich speelde hij voornamelijk ouder werk, zoals One Man Rock and Roll Band. Zowel qua gitaarspel als qua stem had de oude man nog het meeste weg van Tim Buckley. De vaak lange liedjes waren hypnotiserend, bezwerend en ondanks zijn leeftijd had Roy Harper nog steeds een stem met groot bereik. Heel krachtig ook. Ook op het podium kwam Harper helemaal niet over als een man van 68.

Roy Harpers setlist duurde precies lang genoeg, en toen die was afgelopen was het tijd voor de hoofdact: Joanna Newsom. Eerst nog even een drankje halen (in de kantine werd The National gedraaid) en vervolgens duurde het nog een tijdje om de harp te stemmen, maar toen dat eenmaal klaar was en de vrolijke Joanna in een groene jurk opkwam had ik er ook echt zin in. Ze begon met een nummer waarbij ze zichzelf alleen maar begeleidde op harp, maar al snel kwamen daar vijf andere topmuzikanten bij. Een blazer, twee strijker en een tokkelaar verzorgden aan de linkerkant van het podium prachtige klanken en rechts zat een fenomenale drummer. Hij viel vooral zo op omdat hij niet echt het soort drummer is dat een reguliere popgroep heeft. Deze man benaderde zijn drumstel nauwelijks als een ritme-instrument. Sowieso zit Joanna Newsom, zeker live, nog maar op het randje van pop en klassieke muziek. Dat we op stoelen zaten mag boekdelen spreken.

De muzikanten moesten het dan ook niet hebben van een goede podiumpresentatie, een gezellige frontvrouw of een uitzinnig publiek, maar puur van de muziekstukken op zich. De kwaliteit van het muzikale gedeelte lag het ganse concert torenhoog. Eén liedje van Joanna bevat vaak evenveel opbouw en spanning als een heel album van andere bands, en dat is knap. Vaak begint een liedje met Joanna op harp of piano, maar vallen er gaandeweg steeds meer instrumenten in en wordt het stuk tot een gigantisch hoogtepunt gebracht. Zoals die prachtige trombonesolo op het einde van Good Intentions Paving Company, of de muzikale achtbaan in Easy. Het mooiste van zo’n concert is dat je alle instrumenten veel beter en gedetailleerder hoort. Geen enkel riedeltje blijft onopgemerkt, terwijl de muziek op CD nog wel eens de neiging krijgt om saai en vlak te worden.

Er was misschien maar één ding beter dan het muzikale gedeelte van het concert: Joanna’s stem. Op album wil je nog weleens geloven dat die stem een gimmick is, maar als je Joanna Newsom tussen de liedjes door hoort praten weet je wel beter. Toch kan niet ontkend worden dat ze gewoon een goede zangeres is. Bereik en technische kwaliteiten horen daar bij en die heeft ze, maar ook een bepaalde magie in haar stem, een bepaalde kracht. En gevarieerd ook! Hoog, laag, hard, zacht, tot aan fluisteren of juist gillen toe. Soms nét op het randje, maar nergens eroverheen.

Kortom: prachtconcert! Als Abel vanmiddag terugkomt van Pinkpop en zegt dat ik wat gemist heb, zal ik reageren: ‘Jíj hebt wat gemist!’