1. Eels – Beautiful Freak

2. Johnny Cash – The Mercy Seat
3. Jakob Dylan – Truth for a Truth

4. Bob Dylan – Shelter from the Storm
5. Simon&Garfunkel – A Simple Desultory Philippic (Or How I Was Robert McNamara’d into Submission)
6. Jack Johnson – Do You Remember

7. The Drums – Let’s Go Surfing
8. MGMT – It’s Working
9. Jónsi – Time to Pretend

10. Yeasayer – I Remember
11. The Waterboys – Trumpets
12. The Cure – Fascination Street

13. Kate Bush – Running Up That Hill (A Deal With God)
14. The Cocteau Twins – Ivo
15. Avril Lavigne – Alice

16. Green Day – Holiday
17. Oasis – Helter Skelter
18. The Beatles – Helter Skelter

19. Nick Cave & The Bad Seeds – The Mercy Seat

Voor het archief en de uitleg, druk op de ‘read more’-link rechts onderaan dit bericht.

Johnny Cash – The Mercy Seat / Jakob Dylan – Truth for a Truth
De (tekstuele) overeenkomst in dit nummer is natuurlijk een uitdrukking uit de christelijke symboliek: an eye for an eye and a tooth for a tooth, waar zowel Nick Cave (Johnny Cash heeft The Mercy Seat gecovert) als Jakob Dylan, die blijkbaar de artiestenachternaam van de cannabisheld die zijn vader is heeft geërfd, variëren met de tekstregel truth for a truth.

Bob Dylan – Shelter from the Storm / Simon&Garfunkel – A Simple Desultory Philippic (Or How I Was Robert McNamara’d into Submission) / Jack Johnson – Do You Remember?
Nu de oude man zelf, met een van zijn beste nummers van zijn meesterwerk Blood on the Tracks. Daarna parodiëren singer-songwriters Paul Simon en Art Garfunkel de meester hemzelf in een liedje met een wel erg lange titel. Erg treffend, die onnavolgbare teksten en zelfs de zang klinkt als Bob Dylan. Met als leukste stukje tekst: He’s so unhip that
When you say Dylan, he thinks you’re talking about Dylan Thomas,
whoever he was. Het was trouwens een verzoekje van onze trouwe luisteraar Daniël. Jack Johnson valt dan weer een beetje buiten de boot tussen deze grondleggers van de moderne popmuziek maar is een mooi bruggetje naar de surfpostpunk van The Drums.

The Drums – Let’s Go Surfing / MGMT – It’s Working / Jónsi – Time to Pretend
The Drums was door mij al verkozen tot een van dé zomerhits van dit jaar, hoewel het liedje zelf iets ouder is. Post-punk maar dan, zoals we van een bandje uit het hippe Brooklyn gewend zijn, met een flinke dosis extra invloeden, in dit geval die van de surfmuziek. Net als bij MGMT, die dan wat meer electro en ’60s/’70s flowerpowerpop gebruiken. Daarover heb ik ook al meer geschreven op Beautiful Freaks. Qua stijl is Jónsi natuurlijk iets heel anders maar die keuze wordt wel duidelijk als je beseft dat Time to Pretend origineel een nummer van voorgenoemde MGMT is.

Yeasayer – I Remember / The Waterboys – Trumpets / The Cure – Fascination Street
Na The Drums en MGMT blijven we nog even bij de woozy sounds van de Brooklyn-scene met Yeasayer. Om vervolgens verder te gaan naar de daadwerkelijke invloeden van die stroming, voornamelijk jaren ’80 muziek. Voornamelijk The Cure met hun new wave of post-punk, die veel hebben betekent voor de hedendaagse muziek. De grootse sound van The Waterboys sluit misschien niet aan bij die eclectische bandjes uit Brooklyn, maar wel bij de depressieve Cure.

Kate Bush – Running Up That Hill (A Deal with God) / The Cocteau Twins – Ivo / Avril Lavigne – Alice
Verder met de jaren ’80, zo mogelijk nog duisterder en zwartgalliger dan The Cure, met de favoriete zangeressen van mijn moeder. Na het ietwat klinische liedje van Kate Bush overtreffen The Cocteau Twins haar in extravagantie. Erg vervreemdend hoe zo’n duister liedje toch pakkend kan zijn. Het sprookjesachtige van hen is dan weer een goede aansluiting op Avril Lavigne’s soundtrack voor de nieuwe film van Alice In Wonderland. Volgens Abel wellicht het slechtste nummer ooit gedraaid op Patapoe, met uitzondering van Jay-Z’s verkrachting van Forever Young natuurlijk, maar Nick Cave is het daar niet mee eens.

Green Day – Holiday / Oasis – Helter Skelter / The Beatles – Helter Skelter
Green Day sluit een beetje aan op het (gemaakt) ruige geluid van eerdergenoemde zangeres, en dat is natuurlijk ook het nummer Helter Skelter, waarvan Oasis een aardige maar niet geweldige cover heeft gemaakt. Hoewel het blokje eigenlijk een opbouw is naar de echt ruige afsluiter van Nick Cave & The Bad Seeds.

Nick Cave & The Bad Seeds – The Mercy Seat
Ik zei al: ‘Beautiful Freaks zou Beautiful Freaks niet zijn als we na de cover van Johnny Cash niet ook het origineel zouden draaien’. Er is haast geen betere afsluiter denkbaar dan het bezwerende lied van Nick Cave. Het nummer straalt doodsangst, stervensverdriet en waanzin uit, seminaal! Geen woorden voor nodig, gewoon luisteren!

Archives: download en luister