The Flaming Lips - The Dark Side of the MoonGrote grap. Heiligschennis. Kerstcadeau. Verschrikkelijk. Experimenteel. Geweldig. Herrie. Hemels. Vreemd. Gegil. Onherkenbaar. Fantasievol. Typisch. Coveralbum. Niet/wel leuk. Druk. Leuke cover. Ft. Henry Rollins. Insane. Dissonant. Gehijg. Vocoderstem. MONEY!. Eigenzinnig. Totale waanzin. Irritant. Grappig. Fitter. Happier. More Productive. Rustig. Eentonig. Gedurfd. Fantastisch. Afwisselend. Leuk? Vanavond in de uitzending!

Bovenstaande worden zouden weleens allemaal van toepassing kunnen zijn op het jongste projectje van The Flaming Lips: The Dark Side of the Moon, het geweldige album van Pink Floyd, te coveren. Het was bedoeld als kerstcadeautje en is dan ook uitgebracht op 22 december, maar toen bestond deze blog nog niet dus heb ik er niet over kunnen bloggen. Op verzoek van de mannen van Burgerwaanzin (daar zijn ze weer!) wordt dit album echter gefeatured in de uitzending van vanavond, dus een uitgebreide review kon natuurlijk niet uitblijven.

Het album begint met Speak to Me / Breathe, wat natuurlijk ook vrij logisch is gezien het origineel daar ook mee begint. Degene die alle losse teksten inspreekt op deze CD is Henry Rollins, en dat doet hij leuk over de hartslagen heen. Na wat aangename herrie en gegil begint het nummer echt, met een stuwende beat en wat gitaargefreak eroverheen. Jawel, het verguisde coveralbum van The Flaming Lips begint goed! Behalve Henry Rollins werken ook Stardeath and White Dwarfs mee aan dit album. Geen idee wat ze doen, maar ze zijn wel gefeatured op het openingsnummers. Dat nummer blijft met dezelfde beat en het typische Flaming Lips-gefreak doorgaan, en de zang is aangenaam, hoewel niet zo mooi als die van Pink Floyd zelf.

Er valt een stilte in en behalve de hartslag die net als bij het origineel door het hele album terugkeert valt er een soort sirene-geluid te horen, dat langzaam overgaat in elektronisch gebliep en gerommel, en langzaam maar zeker vorm krijgt en herkend kan worden als het tweede nummer On the Run. En als de eerste gitaarrif over de wederom lekkere beat wordt heengespeeld is dit nummer al beter dan het vorige en de toon voor de rest van het album is definitief gezet. Stevig voortstuwende beat met daaroverheen experimentele geluiden, gilletjes en lachjes. Die waren bij Pink Floyd ook al aanwezig, maar veel minder dan op dit coveralbum. Het nummer is verder instrumentaal en in die zin niet zo spannend als de rest van de nummers, maar speelt wel een sleutelrol naar de overgang van het begin van Time.
Dat nummer begint namelijk met een heel irritant alarm, zo eentje waarmee je ‘s ochtends absoluut niet wilt wakker worden, en als dat afgelopen is komt er allemaal ritmisch gehijg en gekuch uit de speakers. Dat was bij Pink Floyd het ritmische getik van klokken en dat was al even irritant als deze gekke geluiden. Maar da’s dus de schuld van Pink Floyd en niet van de Flaming Lips. Gelukkig vallen snel die zware gitaren in en dan klinkt het gekuch op de achtergrond nog wel leuk ook, zeker omdat er tussen het gitaargeluid door een soort gegil klinkt. Dan valt het nummer plotseling stil en begint de bekende tekst van Pink Floyd: ‘Digging away, the moments, that make up a dull day’. De stem die dit nummer zingt is een beetje hoog en zeurderig, en dat wordt pas helemaal erg als er in het refrein en soort misvormd gitaargeluid klinkt (het doet je nog het meeste denken aan hoe een gesmolten LP moet klinken). Pas als de reprise van Breathe terugkomt krijgt het nummer weer een beetje vorm en dat is wel jammer, want het begon zo veelbelovend en bij Pink Floyd zelf is het nou juist het beste nummer.
Het ´cleane´geluid op het origineel is totaal niet aanwezig op deze covers, die aan alle kanten rammelen en de rust van Pink Floyd verandert bij de Flaming Lips in een soort ongelofelijke drukte. The Great Gig in the Sky begint weliswaar rustig (en bevat de prachtige regels ‘And I am not frightened of dying. Any time will do; I don’t mind / Why should I be “a-frightened” of dying? There’s no reason for it—you’ve gotta go sometime.’, die bij Pink Floyd nog net even wat mooier klinken over het pianospel van Richard Wright) maar verandert daarna in een verraderlijk experimenteel stuk. Dat behalve het rammelende drumwerk vooral door het gillen in het nummer natuurlijk. Waarschijnlijk zingt ene ‘Peaches’ dit (tenminste, wat kan ft. Peaches anders betekenen), het is in elk geval gigantisch vervormd. Dat klinkt aan de ene kant leuk en past helemaal bij het The Flaming Lips’ interpretatie van dit album, maar aan de andere kans is het jammer omdat dit op het origineel zo’n prachtig emotioneel nummer was, en op deze versie wordt gedegradeerd tot ‘grappig’ en ‘herrie’. De doodsangst die het nummer in zich heeft klinkt nu niet door. Jammer, I never said I was frightened of dying.

Als je een platenspeler en een LP had zou je nu even kunnen uitrusten van dit experimentele gedoetje, want hier begint de oorspronkelijke B-side met het gebliep en gepiep en gerinkel en de ritmische basgitaar van Money. Dat begint aardig met het overbekende deuntje en wat ruis, maar als dan blijkt dat de zang ernstig vervormd is tot een robotstemmetje wordt het liedje tot wel weer erg melig en zijn die bliepjes ook niet echt leuk meer. Ook hier is een minpunt dat de sfeer van het nummer, in dit geval dreigend, wordt verzwakt tot een weliswaar experimenteel en lekker klinkend geheel, maar een beetje vlak en zelfs flauw. Er gebeurt verder niets spannends dus je moet het of zes minuten uitzitten of gewoon even skippen.
Us and Them is weer eens een rustpunt na al die vreemde geluiden op het einde van Money. Het begint bijna exact hetzelfde als het origineel en dat gaat eigenlijk het hele nummer zo door. En het origineel was natuurlijk machtig mooi, dus kan deze cover niet anders dan ook mooi zijn. Helaas heeft het refrein weer dat zeurderige wat ook Time had, in plaats van de passie van Pink Floyd. Het rustpuntje is eigenlijk te rustig. Wel leuk vind ik de gruizige ruis op de achtergrond die hier een keertje niet gestoord druk is. Na een tijdje duurt het nummer ook  net iets te lang en wordt het dus saai.
Gelukkig schrik je daarna meteen wakker bij de funky geluidjes van Any Colour You Like. Lekker vrolijk en het gaat helemaal nergens heen maar blijft met allerlei drumfills en ritmes. Geen geweldig nummer maar bij Pink Floyd was het waarschijnlijk de minst goede dus het vrolijke van The Flaming Lips doet het liedje zeker goed.

Dan komen de twee slotnummers, Brain Damage en Eclipse, die zich op het origineel tot de besten mochten scharen. Brain Damage begint hier met hetzelfde rustige orgeltje als Us and Them eerder, en knalt er niet gelijk in zoals bij Pink Floyd. Wat helemaal irritant is is de Amerikaanse uitspraak van ‘grass’. Ik krijg meteen zin om het nummer af te zetten, zo erg stoor ik me eraan. Het nummer blijft rustig doorgaan met het orgel en de echostem waardoor het nummer een kerkgevoel krijgt. Tot opeens enkele gitaar het nummer inscheuren en het nummer een ruig tintje meegeven. Hoewel het van mij nog net iets ruiger had gemogen. De lachjes in het nummer hebben meer iets spookachtigs en niet het aanstekelijke vrolijke bij Pink Floyd, dat juist de gekte in het nummer zo goed bracht. Een gemiste kans voor de Lips, omdat dit nummer nou juist gaat over gekte en The Flaming Lips totaal gestoord zijn, maar hier lijkt het alsof ze al in een inrichting zitten. Na nog wat geluid dat over zou moeten komen als echt gitaargeweld maar eigenlijk vrij rustig blijft zet het allerlaatste nummer Eclipse in. De tekst is geweldig maar die hebben The Flaming Lips niet verzonnen. Het nummer begint ontzettend vrolijk wat helemaal in tegenstelling is met Pink Floyd. Toch vind ik dit soort nummers het leukste op dit album, omdat een goede cover anders moet zijn maar ook omdat dat vrolijke de Flaming Lips veel beter ligt dan het depressieve gedoe op The Dark Side of the Moon.

Het album krijgt nog een fade-out met wat hartslagen zoals ook in het begin, en dat betekent dat er een conclusie moet komen. ‘There is no dark side of the moon really. As a matter of fact, it’s all dark,’ zegt Henry Rollins nog. Maar als het aan mij had gelegen en sommige nummers iets minder zeurderig hadden geklonken zou deze CD The Light Side of Moon hebben geheten. Weliswaar bij lange na niet zo goed als het origineel, maar alsnog een ontzettend leuk vermakelijk album.